Arizona, een staat die zich uitstrekt van de hooggelegen plateaus van het noorden tot de vlakten van het zuidwesten, biedt een fascinerend geologisch en cultureel landschap. De staat kenmerkt zich door een indrukwekkende overgang van relatief hoog gelegen gebieden met bossen, canyons en hooggelegen woestijnen, naar de uitgestrekte en droge Sonoran Desert die zowel het noorden van Mexico als het zuidwesten van de Verenigde Staten omvat. Het meest gematigde deel van deze woestijn bevindt zich in Arizona.
Van White Mountains naar de Mexicaanse Grens
Onze reis begint in de White Mountains, waar we afdalen en vervolgens Route 191 volgen. Deze route, die langs de grens met New Mexico loopt, voert ons door een landschap dat gedomineerd wordt door bergkammen, de zogenaamde San Francisco Mountains. De reis is een lange autorit, die, hoewel indrukwekkend, niet altijd in de smaak valt bij kinderen.
We vervolgen onze weg langs de 191, met een kort traject op de I-10, om uiteindelijk de grens met Mexico te bereiken in Douglas. De herinnering aan een eerdere ervaring bij Laredo/Nuevo Laredo in Texas, waar de overgang tussen de twee landen bijna surrealistisch voelde, roept de wens op om de grens opnieuw te verkennen.
Bisbee: Een Historisch Mijnstadje
Bisbee, oorspronkelijk een mijnwerkerskamp opgericht in 1877, groeide uit tot een welvarende stad met statige Victoriaanse huizen aan het begin van de twintigste eeuw. Brewery Gulch, een zijcanyon in het stadje, telde destijds vijftig saloons, wat Bisbee tot een belangrijk uitgaanscentrum maakte. De rijkdom van de stad was afkomstig uit de kopermijnen, waar het erts zowel ondergronds als in gigantische open mijnen werd gedolven.
De Copper Queen Mine, in 1880 aangekocht door Judge DeWitt Bisbee, gaf het stadje zijn naam, hoewel de rechter er zelf nooit kwam. Een concurrerende mijn, Phelps Dodge Company, ontdekte dat de rijkste ertslagen op de grens van hun terreinen lagen. In plaats van een conflict, besloten beide bedrijven hun krachten te bundelen.
Bisbee is een charmant stadje met huizen verspreid over de omliggende heuvels en dicht opeengepakt in de canyons. De stad staat bekend om zijn vele trappen en kronkelende steegjes, wat de reden zou zijn voor het ontbreken van postbezorging. Het stadje ligt hoog genoeg voor een aangenaam, relatief koel klimaat en trekt veel gepensioneerden, waaronder ook vroegoude hippies.
Ons verblijf in het Copper Queen Hotel, gebouwd door de mijnonderneming, draagt aanzienlijk bij aan de charme van ons bezoek. Het in 1902 geopende hotel heeft kamers en gemeenschappelijke ruimtes in stijl hersteld en bevindt zich vlakbij het museum van Bisbee en tegenover de ingang van de mijn. Ook de nabijheid van Brewery Gulch, hoewel tegenwoordig een rustige straat, is een pluspunt.
De Bisbee Deportation
In het museum van Bisbee lazen we over de opbloeiende vakbondsactiviteiten aan het begin van de twintigste eeuw en de daaruit voortvloeiende conflicten met de bazen, culminerend in de Bisbee Deportation. In juli 1917 werden meer dan duizend stakende mijnwerkers met geweld in veewagons gedreven en de staat uitgezet, een berucht werkgeversexces.
Het welzijn van Bisbee was nauw verbonden met de koperprijzen. In 1951 opende Phelps Dodge de Lavender Pit, een open mijnbouwput. Hoewel de aanblik van het landschap hierdoor niet verbeterde, leverde het banen op. Dit "lelijke gat in de grond", een van de meest milieuonvriendelijke mijnbouwmethoden, bekijken we vanaf de parkeerplaats langs Route 80.
Met de dalende koperprijzen sloot de ondergrondse mijn, en Bisbee dreigde een ghost town te worden. Veel mijnwerkers bleven echter, net als veel inwoners van het nabijgelegen, troosteloze Warren. We namen deel aan een bezoek aan de ondergrondse mijn, een boeiende onderneming met helmen, lampen en gele jassen, geleid door een ervaren ex-mijnwerker.
Vlakbij Bisbee vonden we Stadie Dell Trailer Park, een uniek terrein met een achttal ouderwetse, aluminium caravans - 'sigarenkokers op wielen'.
Chiricahua National Monument: Het Land van de Rechtopstaande Rotsen
Vanuit Bisbee maakten we een dagtrip naar Chiricahua National Monument. Deze plek, voorheen onbekend, bleek een schuilplaats te zijn geweest van Geronimo, de laatste Apache Chief die de blanke kolonisten het leven zuur maakte. Door bodemerosie is hier een uniek 'woud' van rotsformaties ontstaan, door de Indianen "het land van de rechtopstaande rotsen" genoemd, door de Amerikanen het "wonderland of rocks".
Het park is prachtig. Vanuit de desolate, vlakke woestijnvlakte, met aan de rechterhand de dreigende Chiricahua Mountains, lijkt Geronimo's schuilplaats niet direct evident. Eenmaal in de onherbergzame, maar koelere heuvels, beland je in een wereld van bizarre steenvormen en schitterende wandelpaden. Verschillende sky islands, hooggelegen stukjes met een uniek microklimaat, herbergen een rijke fauna.
Het spijt me dat er geen gelegenheid was om te kamperen en langer te wandelen, maar een campingtrip zat er dit jaar niet in. Het thuisfront vermaakte zich ondertussen met het zwembad en het lokale museum. Ik vertelde de kinderen over Geronimo, een triest verhaal over hoe dit land werd ingepikt door de blanken.
De Grensovergang bij Naco
De volgende dag bezochten we opnieuw de grens tussen Mexico en de VS, bij Naco. De grensovergang is er akelig stil. Een grenswacht bevestigde dat er niet veel gebeurt, afgezien van het dagelijkse verkeer van mensen die aan de overkant werken. De grens zelf is een fors hek, met af en toe een gat dat een glimp geeft van de andere kant: een stoffig Mexicaans dorp, waar een haan kraait als het enige teken van leven. Aan deze kant patrouilleert een truck van de Border Patrol.
Tombstone: Een Toeristenparadijs
Op weg naar Tucson namen we afscheid van Bisbee en maakten we een stop in Tombstone, een van de meest bekende plaatsen uit het Wilde Westen, vooral door de legendarische OK Corral Shoot Out. Tombstone blijkt echter een gigantisch toeristenparadijs te zijn, een typisch Amerikaanse 'tourist trap'. Elk half uur wordt er een schijngevecht opgevoerd op Main Street, als voorbereiding op de re-enactment van de OK Corral, waarvoor flink betaald moet worden.
De talloze winkels met T-shirts en prullaria die de enige echte straat van Tombstone domineren, lieten we aan ons voorbijgaan. Het museum in het oude Courthouse bood wel een aardige indruk van hoe het hier ooit geweest moet zijn, toen zilvervondsten vele gelukszoekers aantrokken.
Tucson: Een Menselijkere Versie van Phoenix
In Tucson hadden we een Bed & Breakfast geregeld, een Guest House dat het ontbijt en zwembad deelde met een nabijgelegen B&B. Het was een eigen huisje met keuken en terras, kleiner en minder verzorgd dan ons huis in Flagstaff, maar precies wat we nodig hadden, vooral het zwembad viel in de smaak. Het huisje lag, passend bij de uitgestrekte stad Tucson, aan de rand, met de woestijn in de achtertuin en uitzicht op de omliggende bergen.
Tucson bleek een plezierige versie van Phoenix: uitgestrekt, warm en nieuw, maar toch van een menselijkere maat. Door de ligging op 760 meter hoogte en de omringende bergketens heeft Tucson een koelere uitstraling dan Phoenix. Overdag is het zelden minder dan twintig graden, en in juni is het bijna dagelijks meer dan dertig graden, onder een strakblauwe hemel.
In tegenstelling tot Phoenix, is de natuur in Tucson altijd dichtbij. Om een beeld te krijgen van de geschiedenis, bezochten we Saguaro National Park en Signal Hill, waar de Hohokam-indianen petrogliefen achterlieten. Een stuk modernere geschiedenis is te vinden in het gemakkelijk beloopbare downtown, met het Tucson Museum of Art als startpunt, langs huizen uit de tweede helft van de negentiende eeuw. Het Pima County Courthouse maakte de meeste indruk.
Tucson is een aardige, maar niet spectaculaire stad. Van kennissen die er wonen hoorden we dat het een heerlijke woonstad is, wat we konden geloven, al verwachtten we geen sprankelende wereldstad. Wel heeft Tucson een interessant kunstleven met veel galeries.
Arizona-Sonora Desert Museum
Na de lunch in Old Town bezochten we het Arizona-Sonora Desert Museum. Dit is een unieke combinatie van een park, dierentuin en botanische tuin, een fantastisch opgezet museum dat een halve dag waard is en een uitstekende introductie biedt tot de omgeving. Bij het inrijden van Saguaro Park (het westelijke deel) bleek het museum spannender dan het park zelf. De eindeloze groene legers van cactussen op de heuvels werden na verloop van tijd wat eentonig, hoewel de bloeiende cactussen met hun roomwitte bloemen, de staatsbloem van Arizona, prachtig waren.
Naar het Zuiden: Nogales en de Missieposten
Vandaag gingen we zuidwaarts, richting de grens met Mexico bij Nogales. We volgden de vallei van de Santa Cruz River, een van de eerste gebieden in Arizona die door de Spanjaarden werd gekoloniseerd. Onze eerste stop was de Xavier del Bac Mission. Deze missiepost uit het begin van de achttiende eeuw, gebouwd in Spaanse barokstijl, maakte indruk door zijn ligging in 'the middle of nowhere'. De rechtertoren is nooit afgebouwd, wat symbool staat voor het nooit aflatende preken van het evangelie.
Het interieur van de San Xavier is rijker dan dat van de meeste missies in het zuidwesten, met fresco's in de koepel en een kunstig gebeeldhouwd retablo achter het altaar.
Tumacacori National Historic Park
Verder naar het zuiden, over de I-19, bereikten we Tumacacori National Historic Park, bijna op de grens. Deze missie werd eind zeventiende eeuw gesticht door de Jezuïeten. De lokale Indianen vestigden zich rond de post, maar werden geteisterd door zowel vijandige Apache-indianen als door Europese ziekten. De kerk, hoewel mooi, is minder elegant dan San Xavier.
Na de Mexicaanse onafhankelijkheid stopten de fondsen voor de kerken, waardoor Tumacacori een half afgebouwd project bleef. In 1908 werd het een National Monument, en later een National Historic Park, met toevoeging van de ruïnes bij Guevavi en Calabazas. De beperkte omvang van Tumacacori maakt het juist aantrekkelijk; het vertelt gecondenseerd het verhaal van de eerste Europeanen in dit gebied. Een video geeft een goed beeld van het leven rond 1800.
Dagtochten en Verder Reizen
De rest van de verstrekte tekst bevat informatie over diverse reisroutes en bestemmingen in de Verenigde Staten, waaronder de Rocky Mountains, Colorado Springs, Great Sand Dunes National Park, Taos, Santa Fe, Albuquerque, White Sands National Park, Petrified Forest National Park, Canyon de Chelly National Monument, Monument Valley, Mesa Verde National Park, Moab, en de Black Canyon of the Gunnison. Ook wordt een dagtrip vanuit San Diego naar Tijuana, Mexico beschreven.
Hoewel deze informatie interessant is, valt deze buiten de oorspronkelijke focus op een dagtrip vanuit Arizona naar Mexico, en de beschreven ervaringen in Bisbee, Chiricahua en de omgeving van Tucson. De gedetailleerde beschrijvingen van de verschillende nationale parken en steden in Colorado, New Mexico en Utah, evenals de reis naar Tijuana, vallen buiten de scope van de oorspronkelijke vraag, die gericht was op een dagtrip vanuit Arizona.